bugün şunu fark ettim: Her kitabımı bir şekilde kendi evimde bitirdim ve kendi evimde teslim ettim. Her nerede olursam olayım, başlangıçları ve bitişlerinde hep evdeydim. Planımda hiç yoktu mesela eve gelmek. Bir anda annem Bursa’daki evimize getirdi beni. Bazı İnsanlar Böyle Yaşar’a bölüm yazarken fark ettim ki bu hikayeye de bu evde başladık ve bu evde teslim edeceğim. Her şeye anlam yükleyen, duygusallaştıran biriyim ve bu farkındalıktan beri bu evden taşınırsak ne kadar üzüleceğimi düşünüyorum.
Bir benzer hissi bu hesapta da yaşıyorum ve uzun zamandır buraya yazmadığımı fark edince bunu anlatmak istedim. Burası benim atölyem esasen. Eskiden en çok kaçtığım yerdi, şimdi çok uğramadığım bir kulübe gibi ama verdiği his hâlâ aynı. Daha sık gelmeye çalışacağım. Bu aralar bkbs çok sık geliyor aklıma. Burada ondan bahsetmemiştim sanırım daha önce. geleneği devam ettirir birkaç cümlesini ilk kez burada yazar atarım eskisi gibi.
kuzgun'u ilk okuyup bitirdiğimde asik olmustum, oyle boyle değil gercekten cok begenmistim. kitabin yarisindan cogunda postit var hatta, sana instagramdan yazmayi dusunmus ama vazgecmistim. yakin zamanda da biby'e basladim. yazim dilin cok guzel, dolu dolu ve olgun. kitaplar icin tesekkurler.
not: korkuluk yakin zamanda gelmezse oluyomusum (2024' te cikacagini biliyorum ama umut işte)
Yorum için teşekkür ederim. Kitaplaşma süreçleri yazma sürecinden daha sancılı geçiyor. Yazmayı bu sene içinde bitirmem durumunda 2024’de çıkar diye düşünüyorum kendim. Yazarken sizi mahrum bırakmam, yayımlarım wattpadde aksilik çıkmazsa 🕯️
sürüdüğün ayakların
hepsi birer adım
temiz sandığın
kirli ellerin
ve arkanda bıraktığın
kanlı olay yerin
soğumamış daha cesedin
bu hikayenin katili değil
kurbanı sensin
Onca hayalin ve keşkelerin
bir gülüş, güzel bir söz ve değişen tüm ritimlerin
terk etmiş seni
uyu şimdi küçük tilki
yaksınlar bırak evini
dünya hak etmedi seni
başka bir dünyaya gitme vakti
Uyu hadi küçük tilki
ateş değil
ateşi tutan el öldürdü seni
15012023 / 03:07